طیلسان

Minima Moralia Reflections from the damaged life by Theodor Adorno

2011-06-17T04:55:00.001+04:30

7
They, the people. [in English in original] – The circumstance that intellectuals mostly
deal with other intellectuals should not mislead them into thinking they are worse than
the rest of humanity. For they encounter one another primarily in the most embarrassing
and degrading situation of all, that of competing supplicants, and are thereby nearly
always compelled to show their worst side to each other. Other people, especially the
simple folk whose virtues intellectuals are wont to praise, usually meet them in the role
of someone trying to sell them something, who doesnʼt have to worry about the
customer horning in on their turf. It is easy for the auto mechanic and the sales-girl at
the liquor store to remain free of impudence: friendliness is in any case mandated from
above. If on the other hand illiterates come to intellectuals in order to have letters
written, these latter may indeed make a reasonably good impression. But the moment
simple folk have to brawl for their share of the social product, they surpass anything in
the canon of envy and hatefulness displayed by literati or musical directors. The
glorification of the splendid underdogs [in English in original] ends up in glorifying the
splendid system which made them so. The justifiable feelings of guilt of those exempted
from physical labor ought not become an excuse for rural idiocy [famous phrase used
by Marx to describe the stagnation of peasant life]. Intellectuals who write solely about
intellectuals and give them their bad name in the name of that which is authentic
[Echtheit] only strengthen the lie. A large part of the prevailing anti-intellectualism and
irrationalism, all the way to Huxley, is set in motion by the fact that writers complain
about the mechanism of competition without themselves being able to see through the
latter, and so fall victim to such. In the field most their own, they have shut out the
consciousness of tat twam asi [“Thou art this”, quote from Upanishads]. That is why they
then rush into Indian temples.

This translation © 2005 Dennis Redmond. The original German text is available from
Suhrkamp Verlag as: Theodor W. Adorno. Collected Works. Suhrkamp Verlag, Volume
4. Part one of the translation begins below

تگ

2011-06-08T20:00:00.002+04:30

این قول را به من بده، فرزندم . غیراخلاقی بودن دروغگویی در حمله به حقیقت مقدس نهفته نیست. توسل به
حقیقت به ندرت امتیاز ویژه جامع هاي محسوب م یشود که اعضایش را به زور وادار به هر چه بهتر اعتراف کردن
بر حقیقت جزئی (universal untruth) می کند تا به شکار آنان بپردازد. ناسزوار است که غیرحقیقت کلی
تأکید بورزد در همان حالی که بلافاصله آن را به ضد خود بدل م یکند. با وجود این، در (particular truth)
مورد دروغ چیزي مشمئزکننده وجود دارد و آگاهی از آن هرچند که با تازیانه باستانی، ملکه ذهن شود، هنوز چهره
زندانبانان را آشکار می سازد. خطا در صداقت افراطی نهفته است. آدمی که دروغ می گوید شرمنده است، چرا که
هر دروغ، به او پستی جهانی را م یآموزد که در حالی که او را وامی دارد تا براي زنده ماندن دروغ بگوید، بی درنگ
آوازي در مدح وفاداري و صداقت می خواند. این شرم، دروغگویی افرادي را که سرشت منظمتر و ظریفتري دارند
برملا م یکند. آنان این کار را به شیوه اي بد انجام م یدهند، به نحوي که خود این کار حقیقتاً دروغ را به حمله اي
اخلاقی به ضد دیگري بدل می کند؛ این امر دال بر حماقت آن دیگري می شود و بنابراین به ابزار بیان اهانت بدل
می گردد. در بین کارپردازان خبره امروزي، مدتهاست که دروغ کارکرد صادقانه واژگون جلوه دادن واقعیت را از
دست داده است. هیچ کس به هی چکس اعتماد ندارد، هر کس همه چیز را می داند. دروغها فقط براي این گفته
می شوند که فرد به کسی بفهماند که نه به خود او نیازي دارد و نه به نظر مثبت او. دروغ که روزگاري ابزار لیبرالی
ارتباط بود، امروزه به یکی از تکنیکهاي وقاحت بدل شده است که هر فرد را قادر م یسازد که به دور خود فضایی
یخزده بگستراند تا بتواند در پناه آن رشد و نمو کند.

گزیده هایی از اخلاق صغیر
نویسنده: تئودور آدورنو
مترجم : لاجوردي، هاله

Above all one thing, my child. – What is unmoral about lies does not consist of the injury
to the sacrosanct truth. No society which forces its compulsory members to hand
themselves over with language, in order to overtake them that much more quickly, has
the right to call on such. It does not befit universal untruth, to insist on the particular
truth, while nonetheless inverting the latter straightaway into its opposite. In spite of this,
something repellent clings to the lie, and though the consciousness of this was indeed
beaten into one with the old whip, this simultaneously said something about the master
of the dungeon. The mistake lies in all too much honesty. Whoever lies, is ashamed,
because in every lie they must experience what is degrading in the existing state of the
world, which compels them to lie, if they wish to live, while warbling “Be ever true and
honest” [song scored by Mozart] in their ear. Such shame saps the energy of the lies of
those who are more subtly organized. They do it badly, and only thereby does the lie
come to be genuinely unmoral for others. It suggests the former think the latter are
stupid, and serves to express disrespect. Among todayʼs cunning practitioners, the lie
has long since lost its honest function, of concealing something real. Noone believes
anyone, everyone is in the loop. Lies are told only when someone wants others to know
they arenʼt important, that the former does not need the latter, and does not care what
they think. Today the lie, once a liberal means of communication, has become one of
the techniques of brazenness, with whose help every single person spreads the iciness,
in whose shelter they thrive.

Minima Moralia
Reflections from the damaged life
by Theodor Adorno
This translation © 2005 Dennis Redmond

شریک فیوزیت

2011-06-08T03:25:00.001+04:30

ما ننگ وجود روزگاریم

عمری به نفاق میگذاریم

محنت زدگان بی قراریم

شوریده دلان بی قراریم

در مصطبه عور پاکبازیم

در میکده رند درد خواریم

جان باختگان راه عشقیم

دل سوختگان سوگواریم

ناخورده دمی شراب ایمان

از ظلمت کفر در خماریم

بویی به مشام ما رسیدست

دیریست که ما در انتظاریم

نه یار جمال مینماید

نه در خور دستگاه یاریم

نه پرده زپیش ما می افتد

نه در پس پرده مرد کاریم

دردی که شمار کرد عطار

تا روز شمار در شماریم

آگهی

2011-06-07T01:19:00.000+04:30

the flood of precise inforormation and brand-new amusements make people smarter and more stupid at onc

اره

2011-03-31T01:09:00.004+04:30

ارهسقف
لش بر تخت ، بدبختی جهان است
دویدن روز پشت روز
تو از خودت
جهنم هر مصیبت که فرو میرود
لای تنگ تاریک
درخت رنج است
میتکد هر صبح لای نور کثیف
روی پیشانی کوتاهت چروک به چروک
بخت بد
مینگری به صورت کسانت
آنگونه که به سقف
به صفحه کتاب، به کاغذ زیر دستت، به ماشینی که رد میشود، به خیابانی که رد میشوی
به جو های روان خون ، به قصه های درد
آنگونه که به سقف، به تیزی های لای دعوا، به مرگ
مات
حتی به کاشی دیوار مبال
چه مشود
که میشود
گفت و شد. چون کرمها لای جمجمه چون موریانه بر استخوانت
چه می کنی؟ چه میشوی؟
بیا
بیا پایین
پا بر زمین بگذار چون تخته سنگی لخت
و قطره قطره اب را روی تنت
حس کن
روی سرت روی پیشانیت، روی گونه ات ، روی چروک بالای لبت. آب قطره ای آب چکه چکه
غرق شو . بگذار چون دستی برخیزد از تنت
چون پرستنده ای به خشوع تمام بیفتد دوباره بر تمامت نرم و تازه
لای کوهی بلند چون تخته سنگ
ی پا بر زمین بگذ
ار چون بستر چشمه ای
چه می کنی؟
بیا
بیا چون جهان بی نام چون حس نا فهم

مانیفست

2011-03-10T01:43:00.002+03:30

امید داشته باش هنوز تپه نریده بسیار است

صفر

2011-02-06T16:46:00.002+03:30

ما هیچ کاری به کار مرگی که همیشه اتفاق افتاده نداریم از نظر ما این مرگ کار بی کاری و نامرتبط با گذشته یا اینده و بی حضور است. بدین ترتیب مصیبت، فراسوی معنایی که ما از مرگ و مهلکه برداشت می کنیم قرار می گیرد، در هر صورت مرگ من چون هیچ محلی از اعراب ندارد، بدون مردن نابود میشود یا بالعکس.
حکم مرگ ، موریس بلانشو، ترجمه احمد پرهیزی، انتشارات مروارید

زنده

2011-01-22T23:03:00.002+03:30

آفتاب رابه تو نمی دهم

تا خرده خرده بشکانی اش و از آن هزار ستاره بسازی

ماه را به تو نمي دهم

تا به خاطرکوه نوردریای مروارید را انکار کنی

ستاره ها را به تو نمي دهم

تا بگویي خوشا شب های بی مهتاب

آسمان را به تو می دهم

تا ندانی که چه باید کرد

مفتون امینی

سرمی

2010-12-26T18:01:00.001+03:30

لحظه های این زمستان

در ویرانی لبخند تو لانه کرده اند
آن هنگام
که خون رگهایمان در انعقاد فاجعه جاریست
الهه لبخند اخم بگشا
من دلم تنگ است و دستهایم را به اندوه فروخته ام
جهان سیاه است و
گیسوانت
چون کلاغان مرده خبر های شوم می ارند
بگشا
بگذار بگذریم

2010-10-15T19:57:00.000+03:30

فغان من شتاب رستن است
تنگ ام
دل تنگم
به غنج زمان
چون اهنی دری زنگ زده
فغان من گشوده نمیشود

فغان من به گوش من نمیرسد
چنانکه اشک به چشم من نمیرسد
چنانکه عشق زراه در نمیرسد
به حسرتم
دل تنگم

اگر مرگ را زبان سخن بود

Big Ideas

2010-09-17T15:05:00.000+04:30

Don't get any big ideas
they're not gonna happen
You paint yourself white
and feel up with noise
but there'll be something missing

Now that you've found it, it's gone
Now that you feel it, you don't
You've gone off the rails

So don't get any big ideas
they're not going to happen
You'll go to hell for what your dirty mind is thinking

Sometimes Thom adds this verse when performing:

She stands stark naked and she beckons you to bed
don't go, you'll only want to come back again

nude- radiohead

LAST FLOWERS

2010-09-14T22:41:00.001+04:30

appliances have gone berserk
i cannot keep up
treading on people's toes
snot-nosed little punk

and i can't face the evening straight
you can offer me escape
houses move and houses speak
if you take me there you'll get relief, relief, relief, relief

and if i'm gonna talk
i just want to talk
please don't interrupt
just sit back and listen

cos i can't face the evening straight
you can offer me escape
houses move and houses speak
if you take me there you'll get relief, relief, relief, relief
relief, relief

it's too much, too bright, too powerful
too much, too bright, too powerful
too much, too bright, too powerful
too much, too bright, too powerful

Last-Flowers-lyrics-Radiohead

victory

2010-05-21T00:11:00.003+04:30

وهم از ابو هریره روایت کنند که پیامبر فرمود"من و قیامت چنینیم، و انگشت سبابه ومیانه را نشان داد."و روایت بدین مضمون مکرر اورده اند.
تاریخ طبری،جلد اول ، سخن در مقدار زمان

دالی

2010-05-03T06:19:00.000+04:30

صبحه و مجبوری بلند شی.سقف و دیوارها هنوز همون شکلین. روی جارختی هنوز همون لباسا هست. توی کوچه هنوز دارن خونه ها رو خراب می کنن. درخت توت جلوی محل کارت رو هنوز بریدن. چند تا از سنگفرشای پیاده رو هنوز لق میزنن. هوا هنوز ابریه. توی محل کار مثل همیشه هیچ اتفاق خاصی نمی افته. اتفاقی که فکر می کنی ... . هنوز توی زندگیت چند تا مشکل بزرگ داری که اسمشو گذاشتی حل نشده. پس میای خونه ومثل همیشه به چند تا دوستات زنگ میزنی و مشکلی رو که مسلما همونا نیستن یه جور خیلی جدید و هیجان انگیزی به صورت به شدت درخواست مشورت فوری مطرح میکنی و البته هنوز اونا همون مشکلات حل نشده رو ندارن. بعد مثل همیشه به چند تا نتیجه فوقالعاده میرسی که هیچوقت به هیچ دردی نخوردن. بعد همه نتیجه ها رو فراموش میکنی و به صورت کاملا قرعه کشی چند تا فیلم از قسمت بعد از نتیجه گیری فوق العاده برمیداری و موقعی که برای چندمین بار داری به خودت میقبولونی که من هنوز جوونم و ... و دماغم هم اصلا بزرگ نیست و همینطور که داری به کیسه اشغال پر که یواش یواش بوش داره همه جا رو بر میداره فکر میکنی یکی از فیلما رو میذاری. و فیلم هم مثل همیشه داره به صورت خیلی زننده ای تمام کارهایی که تا الان کردی رو بدون گذشت وبا جزییات چندش اوری برات شرح میده و خوب فکر میکنی دیگه کاریه که شده پس فیلم رو تا اخر نگاه می کنی و به سرعت بعدش یه فیلم دیگه رو هل میدی اون تو. ولی چیکار میشه کرد این فیلم هم بالاخره تموم میشه و اونوقت دیگه دیر وقته و نمیتونی زنگ بزنی به اونی که اینو بهت پیشنهاد داده و با دلایل منطقی چند تا فحش ابدار بارش کنی. بنا بر این میری اینترنت تمام وبلاگایی که از این فیلم تعریف کردن رو پیدا می کنی و مثل یک انسان متمدن در بخش کامنت ....

. خوب من به خدا خیلی اعتقاد دارم برا همین یه قرار ملاقات فوری ازش گرفتم و هر چی بلد بودم بارش کردم که اصلا کارش رو بلد نیست و اصلا شاید بهتر باشه چند وقتی وجود نداشته باشه شاید من مشکلاتم حل شد. من به خدا اعتقاد دارم خیلی منطقیه و از اونجا که درباره دلایل منطقی هیچکس توی این جهان از من بهتر نیست، فکر کنم به توصیم عمل میکنه. بنا بر این من صدای تیک تیک چرخ دنده ها رو شنیدم این شروع یک اتفاقه یه طوفان بزرگ در زندگی من احتمالا چند تا گند کاری بعدشم یه ابرو ریزی بزرگ یعنی بزرگتر از قبلیا . اونجوری که خیالم کاملا راحت بشه در مورد حل شدن مشکلات. الان ساعت 3 صبحه و من ظاهرا دارم از پنجره کوچیک اون بالا به ابرای سفید و اسمون قرمز نگاه میکنم.

مطلق

2010-05-01T07:46:00.000+04:30

دشمنی دارم با خیلی فکرها،کارها و گفته ها.و با فاعلانشان دوستم.اینهمه نیست. انسان این همه نیست. انسانها بیرون این دایره هستند.من شاید فقط حسی باشم پیش از خوب و بد.پیش از حدود ادراک. انسانها را به خاطر هیچ میبخشند.
-----------------------------------------------------------

گفت کسی را دیدم شبیه او بود خیلی شبیه او بود گفت عذاب دارم از به یاد اوردنش بعد اینهمه سال.گفتم گذشته میگذرد غمگینش نباش. گفت نمیتوانم شاید هنوز برایم تمام نشده.گفتم خوب چه میخواهی بکنی؟ ببینیش حرف بزنید خوب میشوی مثلا.گفت نه. باید درستش کنم پیش خودم.دوروز به همین حالت بود و عذاب کشید. ومن قضاوتی نداشتم.
انکه میگفت این او را میشناختم و دو روز بعد دیدمش سرزده ناگهانی. کمی از این در و ان در و... گفت خوابی دیدم خیلی خنده دار بود دو شب پیش. گفت خواب او را دیدم نامه برایم نوشته بود عذر خواهی کرده بودو...... .ارام گفتم درست دیدی همینطور بود. به فکرت بود.دو روز.به بهت ماند و ماندم. ومن تنها نگفتم چرا و نمیگویم چرا چون نمیفهمم . قضاوتی ندارم.
-----------------------------------------------
زیاد هست زیاد دیده ایم عجیب تر و عجیب تر از این.نه باور ندارم . انسان کلمه نیست. یقین را ان منی دارد که دور است دورتر از گستردگی جهان با تمام کهکشانها و فضاهای خالیش.و نزدیک است نزدیکتر از رگ گردن.
ایمان دارم به احساسم پیش از شدن

سرنگون

2010-04-26T03:44:00.013+04:30

سازمان انتشارات دهن لقی
به خلافتم پایان داد
به شهری که مردانش چون کلاغ بر چمنهای کنار مادی نوک میزدند
به شهری که بودنت کفاره داشت
داد و ستاند مرا از خباثت قصه های نگفته و کلمات جهنده
از خباثت اندوه دیگران

خباثت ناشکیب دلتنگی

حالا من میان خیل خودم ها پیدا نمیشوم
مدتهاست رفته ام بی درنگ رفته ام

Francis Bacon-Michel Leiris

تمرین

2010-04-20T03:42:00.003+04:30

میگویم قضاوت نکن. به خودت رحم کن.
تو از درون کسی خبر نداری. توی این جهان بر همه چیزی استثنا هست. چطور میتوانی اینقدر محکم... نمیترسی؟ از دروغی که در ملا عام به هم میبافی شرم نمیکنی؟
تو از درون خودت هم بی خبری. نترس عقب نمیمانی از قافله قاضیان زمان قضاوت.ان زمان که از تو میطلبند.
طرفه انکه خودت بهتر میدانی در ان زمانها چه میکنی. که چطور میترسی از کشیدن این بار. هزار اما و اگر و شاید و نمیدانم تا یک جمله نهایتا هیچ بگویی. انچه که پایت را گیر نیندازد جایی بعد ها بعد ها....
اخر قربان ان فکلهای معجوجت عزیزمن خوب این عاقبت اندیشی را همه جا کار ببند.
نیاز به این فرار نداری. چشم دوختن به عیب دیگران.
از سخن کسی خشمگین میشوی از عملش؟ ارام خشمت را فرو بخور وکاری نکن. میتوانی در عمل نشان دهی اگر اینهمه میدانی که راست را یافته ای. اگر اینهمه میدانی که این خشم اور نادرست است . بیهوده گویی به مسخرگی افتادن تنها زبونی تو را نشان میدهد. باور کن خشم تنها خشم می اورد. سودی ندارد.مضرور این ضرر رساندن میشوی دلشکسته میشوی حس فرو افتادن را راحت لمس میکنند همان هنگام قضاوت میشوی تهی مینمایی . تنها میمانی.ارامش عجیب بی قضاوتی را یک بار حس کن. لذت صلح است . اگر تفاهم نباشد.
بیهوده نیست خشم قاتل روح و جسم است اگربه دانستن از درونت محتاجی اگر نیازی به بهتر شدن بزرگتر شدن در خودت میبینی. این اغاز بزرگیست قدمی عظیم برای برخاستن و بزرگ شدن. از خشمت کم کن بر روح وجسمت درودی از اینجا بفرست که از رنجی بزرگ میرهانیشان. ارام باش. این منطقیست این درست است این راه است بی چاه. هیچکس تا به حال از قضاوت نکردن ازاری ندیده از فرو خوردن خشم ضرر نکرده.
از قضاوتت بکاه تا خشم کمتر بگیری. تا توان ان بیابی،تا حس سنگین خشم راه بر تفکر تو نبندد انهنگام که محتاج قضاوتی.که باید قضاوت کنی، مسئول قضاوتت میشوی ،خطیر است این، میفهمی؟ اگر نیاموخته باشی بی خشم بیندیشی بی بغض.
به قدر کافی پیچیدگی هست پیچیده ترش مکن به عملی بیهوده.

زندگی دیگران

2010-04-14T04:52:00.002+04:30

نخورده مست؟
باور کنید نمیدانم. من فقط میروم حتی نیاز به کلید انداختن ندارد. من یک جهان دارم. از اول اینطور نبود،اول چیری توش نبود. یکی یکی انچه نیازم بود و دوست داشتم جمع کردم و اوردم اینجا خیلی چیز بود اما اوردنش سخت نبود. دانستنش سخت است اینکه بدانی چه می خواهی. قوری و کتری میخواستم یک خانه با اشپز خانه بزرگ،وسایل الکترونیک فراوان با جدیدترین تکنولوژی. خانه ام ترجیحا رو به یک باغ بزرگ است توی یک سیاره دور اول مریخ بود ولی دادمش به فضا نوردان وسازمان ناسا و بقیه و رفتم جای دیگری. تهیه بشقاب و کاسه سخت بود خیلی ریزه کاری داشت که حین کار میفهمیدم حالا علاوه بر وسایل معمول کلی وسیله دارم که خودم ساخته ام.مثلا همین دیشب خواستم خانه را تمیز کنم دیدم خانه بزرگ است و جارو کوچک ومهمان هم الان است برسد، جاروی بزرگ هم دوست ندارم برداشتمش فوتی بهش کردم تا جاندار شد بعد بهش گفتم تمیز کن، زود. بعد دیدم زیاد سر و صدا میکند گفتم یک خانه تمیز کردن که اینهمه سر و صدا ندارد ارام بی صدا شد و بعد گفت اشغالها را چه کنم گفتم بیاور اینجا . با همان اشغالها برایش وسایل خانه سازی درست کردم از همین اسباب بازی ها بعد بهش یاد دادم چطور با انها خانه بسازد حانه را ساخت و ابرو بالا انداحت که نچ نه این کوچک است یک نخ بهش وصل کردم گفتم این نخ را بکشی خانه ات بزرگ میشود قد خانه من بعد هم گفتم برود همین بغل که چشم انداز حلقه های زحل دارد انطرف همانجا که خاکش آبی رنگ است. خانه اش را بگذارد. اخر خانه اش لیمویی رنگ شده بود گفتم روی آبی آن آبی تند قشنگ می شود. بعد بهش گفتم می خواهی مثل من تنهایی باشی یا همدمی چیزی برایت پیدا کنم؟ گفت می خواهم. تازه به دنیا امده ام تنهایی نمیشود. بعد گفتم بگو ببینم. گفت ان قاشق که انجاست آن که توی ویترین است. قاشق را در اوردم، یک قاشق چایخوری طلایی خوشکل. گفتم با این میروی؟ گفت اره. گفتم خوب پس مبارک است.خواستم ردشان کنم بروند. که قاشق گفت نه اینطوری دوست ندارم میخواهم این من را بدزدد. به ان یکی نگاه کردم دیدم چشمهاش از شوق و اضطراب دارد برق میزند. گفتم فهمیدم. رو کردم بهش و دعوا...، که یعنی نمیشود نمیدهم ببریش. در آمد که خانه دارم رو به حلقه های زحل روی خا ک آبی. گفتم هر چه میخواهی داشته باش نمیشودهر چه گفت قبول نکردم بعد هم گفتم من باید بروم دستشویی این را هم نمی دهم بهت. بعد که برگشتم رفته بودند، یک نامه هم برایم گذاشته بودند که شما نگذاشتی اما ما فرار کردیم وچه وچه... . میدانستم حالا دارند از پنجره نگاه میکنند. ادای عصبانی در اوردم، کاغذ را کوبیدم روی زمین یک چشمم به اینه بود ببینم چطور عصبانی تر بشوم. رفتم توی آن اتاق چند تا فین محکم کردم که یعنی گریه ام گرفته. دیگر آمدند و نشستند که ما راببخش، همدیگر را بغل کردیم وآشتی و رفتند سر زندگیشان.

تا مهمان آمد.اوایل خیلی خوش نداشتم کسی را دعوت کنم بعد یکبار یکی سر زده آمد دوست قدیمی یادگاری آورد. همین آقای سنت اگزوپری من اسم کاملش را همیشه صدا میزنم خوشش می اید . با شازده اش خیلی پسر خوبی بود میگفت همسایه ایم من همین بغلم سیاره این طرفی.شازده یکی را با خودش اورده بود گفت این مرگم است.با من زندگی میکند هر به چند وقتی میروم زمین، این میکشدم دوباره بر می گردم سیاره ام . عجب ادم نازنینی بود. از مرگش خوشم امد راضیشان کردم حالا که جایی کاری ندارند چند وقت پیش من بمانند. خیلی خوش گذشت مجبورش میکردیم بکشدمان بعد میرفتم سیاره شازده اینها و با هواپیمای سنت اگزوپری برمیگشتیم سه تایی تا باز بکشدمان. اینجا میمردیم انجا زنده میشدیم. مرگش را هم دردناک میگرفتیم بیشتر خوش بگذرد وقتی زنده میشویم. بعد دیگر رفتند و هواپیمایش را داد به من. از آن موقع هی دعوت میکنم یادگاری میگیرم. تازه چند وقتی شده خودم هم دعوت میشوم یادگاری میدهم. حالا دیشب خسرو خان جهانگرد مکه برو، قرار بود بیاید خیلی وسواسی است از ریخت و پاش و کثیفی بدش می اید برای همین مجبور شدم اینطور تمیزکاری کنم. یک ستون برایم آورده بود،جای دوتا انگشت رویش بود. گفت اینها جای انگشت حضرت مریم است وقتی داشته عیسی را بدنیا می اورده. امشب کسی را دعوت نکردم.مرتب نگاه به ستون میکنم، صدای عیسی را میشنوم. خوب میشنوم. حس عجیبی دارد.

اره در فضا سقوط میکند

2010-03-30T06:55:00.011+04:30

بند پوتینت را سفت کن. خودت را توی اینه بر انداز کن، همان است که میخواستی. بیشتر دقت نکن به جزییات دقیق نشو در را باز کن و بیرون برو.

حالا موزیک راonکن. تا سر کوچه برسی میتوانی چشمانت را ببندی. تو کوچه را خوب میشناسی. قدم اول را اهسته بردار ارام و بی صدا از این خانه همیشه صدای دو نفر بیرون می اید یکی صدای بد دهانی های پیرزن ربا خوار همسایه ، و دیگری صدای التماسهای طلبکار از پشت تلفن تو معمولا صدای دوم را بهتر میشنوی. این یکی را چند ماهی میشود خراب کرده اند ممکن است یکی از بدهکار های ربا خوار یا یک دزد اینجا به کمین نیمه شب نشسته باشند.انها کاری با تو ندارند از بیرون رفتن تو خوشحال میشوند. این اخرین خانه خراب کوچه است پشت یکی از دیوارهای نیمه خرابش کسی نشته روی دو پا، زمانی که بیرون امدی داشت جوراب زنانه ای را دور بازویش سفت میکرد معمولا میتوانی تصور کنی بعد چه میکند سرنگ را توی رگ بیرون امده فرو میکند این یکی تازه کار است رگهایش کلفت وآبیند اما این کار را خوب یاد گرفته سرنگ را کمی بیرون میکشد ردی از خون به سرعت توی مایع سرنگ پحش میشود.کمی میترسد به خون نگاه میکند عرق سردی روی پیشانیش مینشیند اگر بیشتر صبر کند ممکن است از انجام دادن این کار منصرف شود دستانش شروع میکنند به لرزیدن اما ترس را توی درد استخوانش بیشتر حس میکند و سرنگ را تا ته فشار میدهد. حالا تو جلوی دیوار ایستاده ای از نفرت و عصبانیت گوشه لپت را میان دندانهای اسیا گرفته ای و میجوی، نه نباید کاری بکنی باید پیش از اینکه از پشت دیوار بیرون بیاید از کوچه رفته باشی. معمولا این موقع باید از ساختمان نیمه ساز روبرو صدای اهنگ افغانی بیرون بیاید. اما تو الان چشمهایت را بسته ای و موزیک توی گوشت جیغ میکشد و به رویای دوری فرو رفته ای و صدای شب بیداریهای کارگر افغانی را نمیشنوی.

God no friends

God no lover

حالا توی خیابانی و به قدر کافی از کوچه دور شده ای. تا به اینجا برسی چند بار جای تمام اعضای گروه نشسته ای ساز زده ای و چند بار به خودت گفته ای این باید کار احمقانه ای باشد. اما این موقع شب کسی توی خیابان نیست که حماقتهای تو را ببیند، درست نگاه کن. کمی لذت ببر از میان درختان توی پیاده رو یک در میان توی خیابان برو و برگرد به پیاد ه رو و دوباره به خیابان برو و فکر کن تمام شهر را برای تو ساخته اند این شب با شبهای دیگر فرق دارد. دستهایت را روی سیمهای بیس بکش وجیغ بکش موزیک روی تکرار است. دستهایت را از هم باز کن دو طرفت و میان پهنای خیابان زیگزاگ بدو . می توانی کمی هم شیطنت کنی، تا چند ثانیه دیگر یک ماشین توی خیابان پیدا میشود و کمی بعد درست جلوی پای تو می ایستد. مسافران نوروزی.

می توانی ادای کر و لالها را در بیاوری. یا میتوانی ادرس را اشتباه بگویی. یا میتوانی ...

مسافر نوروزی نیستند. پی کار دیگریند و تو را به جایی دعوت میکنند. زیاد تعجب نکن تو تنها کسی نیستنی که کارهای عجیب میکنی کمی ترسیده ای بر می گردی موزیک را فراموش میکنی و با همه وجود میخواهی ادای عادی بودن دربیاوری.حتی مدتی زیر لب سوت میزنی. ماشین رفته و دوباره خیابان خالی شده. به خیابان نگاه کن ردیف منظم چرذاغها و درختان تازه شکوفه داده به برگهای خوشرنگشان نگاه کن. چراغ راهنمایی چشمک زن. بالاتر همین است چیزی از اسمان نمیبینی تنها به نوک ساختمانها و سر لخت درختان میرسی. گربه ای به سرعت از عرض خیابان میگذرد. و جلوی مسجد میتوانی تابلوهای تسلیت را که برای فردا دسته بندی شده اند ببینی. تا اخر خیابان هنوز یک چهار راه مانده. این مسیر را باچشمان بسته طی کن و درست از وسط خیابان برو. ولوم را تا ته بالا ببر و سعی کن صدای دیگری نشنوی. اینگونه تنها تماس تو با جهان خارج حس لامسه است . دستهایت را توی جیبت فرو کن. به چیز نفرت اوری فکر نکن به چیز زیبایی فکر نکن به چیزی فکر نکن. تنها راه برو.

این موقع شب شهر تنها مال تو نیست مال کامیونها هم هست. فقط یک چها راه سعی کن صدای هیچ کامیونی تمرکزت را بر هم نزند. به بوی هیچ لاستیک سوخته ای اهمیت نده. نترس ممکن است اصلا کامیونی در کار نباشد. ممکن است ارام از کنار تو بگذرت. ممکن است لحظه اخر خودت را نجات دهی. خطر فقط نزدیک پیچ است. نترس این فقط یک فکر است. صداقتت را امتحان کن.تو فقط قرار است تا اخر این خیابان راه بروی.

2010-03-28T05:09:00.000+04:30

کسی که از دنيا فرار کرده خودخواهیست
که در دیرها نشسته چمباتمه با ترس کلنجار میرود
ترس یعنی دوباره گيج شدن در گيجی
گيجم!
مسئول آنچه مینويسم نيستم شما هستيد که مرتکب را میخوانيد!
دارم به شما گوش میدهم گرچه در خودم استراق سمع کردهام
چرا به مردی که در خودش راه میرود می گوييد بد!
دنيا به او خوش آمد گفتهست!
شما که هستيد که میگوييد...؟
وقتی کسی به خانه تان میآيد خانه میگويد بفرما!
شما چرا ...!؟
علی عبدالرضایی- جامعه

2010-03-25T02:11:00.000+04:30

بیضه هایم درد میکند. کاملا درد نیست. با انچه مثلا میگویی دلم درد میکند یا سرم فرق دارد.مدتیست یاد گرفته ام میان جمع باشم بلد نیستم باید خیلی حرف بزنی حرفهای خنده دار حرفهای گریه دار حرفهای بی حس.چشم و گوشم را حسابی باز میکنم و اطرافم را میپایم. به این خانمه بگین بیاد بیرون دیگه چرا پشت مبل قایم شده . ا این خانمه مامان گربه است. جوشهایت بهتر شده اند. چقدر زشته ادم کچل باشه شکمشم گنده باشه. چه لباس قشنگی پوشیدی.برای اینکه طبیعی تر به نظر برسد مجبور شدم گاهی تحقیق هم بکنم. در مورد کفش لاگوست اصل. در مورد ادکلن چارلی. در مورد نژاد اصیل تیریر. در مورد ویسکی بلک اند وایت. در مورد انواع مواد مخدر. در مورد تیپ و شرایط زندگی ساقیها. در مورد نرخ امروز ارز. در مورد جبهه های هوا.در مورد نرخ ساختن خانه. در مورد انواع و اقسام بدبختیهایی که ادمها دچارش میشوند انواع و اقسام مریضیها. انواع و اقسام بی پولیها. انواع وام . انواع کتابها از اوستا و تاریخ بیهقی بگیر تا هایدگر و شعرهای مریم حیدر زاده و مشخصات یک وبلاگ خوب و طرز استفاده از ماکرو ویو و اسنک پخش کن وجدید ترین کلیپ سیاوش قمیشی و انواع رژ لبهاو انواع لباسهای روز و شب و طرز غذا خوردن با چنگال و دست.و شکلهای مختلف رفتار ها سلام میکنی احوال میپرسی. میگوید خوبم با کلی کلمات اضافه هر چند معلوم نیست کی حرفش تمام میشود اما باید بگویی ممنون و مثلا لطف دارید شاید چاکریم و نوکریم و چند چیز دیگر که بلد نیستم هنوز درست کتابی در موردش پیدا نکرده ام بخوانم حفظ کنم. چند بار نشستم و تمرین کردم اما نشد یادم میرود همه اینها را باید با صدای بلند بگویی کلی حرف اضافه است و من هنوز دلیل هیچکدام از کلماتش را نمیدانم سلام را اما خفظم اما هنوز نفهمیده ام به کی و کی باید بگویم.
اخر سر هم این را یادم مانده خوشحال شدم از دیدنتون. یا خوشخال شدم صداتونو شنیدم چیزهای دیگری هم هست گاهی نگاه میکنم ببینم بقیه چه میگویند من هم همان را میگویم با صدای پایین که کسی نفهمدمن هنوز بلد نیستم.حتی رقصیدن هم یاد گرفته ام. حتی بلدشده ام گاهی عصبانی بشوم داد بکشم. حتی یاد گرفته ام از حرفهای بد دیگران ناراحت بشوم. یاد گرفته ام به ناراحتی دیگران کاملا بی اعتنا باشم. به خوشحالیهایشان هم. هر کدام هم به جای خود.جایشان را هم بلد شده ام. همچنین لباسها با هم فرق دارند لباسهای نو از کهنه ها بهترند . لباسهای مهمانی و جشن با لباسهای بیرون فرق دارد. موی بلند از موی کوتاه بهتر است. توی خانه با شلوارک راه برو.یاد گرفته ام توی یک مکان عمومی نشستن پشت یک میز و یک قهوه یا ساندویچ یا پیتزا خوردن همراه با صدای همهمه ادمها و صدای موزیک یعنی تفریح کردن.همچنین رفتن به مسافرت یعنی رفتن از اینجا به یک جای دیگر یک هتل مهمانخانه یا خانه دوستت و شاید دیدن چند ساختمان از نزدیک یا نگاه کردن به چند تا درخت و چند تکه سنگ یا یک دره خیلی عمیق یا یک رودخانه یا یک دریا از نزدیک میشود تفریح کردن.. ان دست که قلبنم نیست میشود راست و طرف قلبم چپ میشود.همینطوری.راستش برایم فرقی نمیکند واقعا که کجا باشم زیر این سقف شکسته یا زیر یک سقف سالم.ادمها با لهجه اصفهانی حرف بزنند یا شیرازی یا تهرانی یا مشهدی یا ابادانی یا کردی.اینطور چیزها برایم فقط به درد این میخورند که بعدا برای این و ان تعریفشان کنم.تنها جایی که فرق دارد برایم اشپزخانه است اشپزخانه یک ازمایشگاه است برایم برای ساختن انواع معجونها بازی کردن با مواد خوراکی فلفل و ادویه وسس سویا؟ سس کچاپ سس مایونز فلفل دلمه فلفل تند کلم بورکلی قارچ فلفلهای رنگی برنج و. عدس سبز و لوبیا و عدس قرمز و جوش شیرین و زیره و زعفران و پودر گوشت گوساله و سیب زمینی و چای و قهوه و ....مزه غذا ها برایم مهم نیست چیز زیادی از خوشمزه و بد مزه نمیفهمم. گاهی شده برای اینکه کم نیاورم گفته ام مثلا خورش سبزی دوست دارم یا حتی خودم را ملزم کرده ام حتما سالی یکبار بروم رستوران و خورش فسنجان بخورم گاهی به خودم میقبولانمم که هات داگ خیلی دوست دارم گاهی میگویم گوشت دوست ندارم.. اما در خلوت خودم فرقشان را نمیدانم. نمیدانم این چای با ان چای چه فرقی میکند مگر چای هم مزه دارد؟ این قهوه با ان قهوه این سیگار با ان سیگار؟ پیتزای این رستوران با ان یکی. این چلو کباب با ان چلو کباب. شیر را همانطور میخورم که چای و شراب را .تازه همین چند وقت پیش بود که فهمیدم نوشابه را باید سرد خورد.چای را باید داغ و سیگار را اگر توی باد بکشی به درد نمیخورد.خانه ادم باید جای خوبی باشد بالا شهر مثلا.فیلم با کیفیت از فیلم بی کیفیت ودیدنش توی تلوئیزیون ال سی دی از توی این 20 اینچ قدیمی بهتر است. و فهمیده ام ادمها گاهی خوشحالند گاهی ناراحت گاهی عصبانی گاهی ذوق زده و توی همه اینها حالا چهره و رفتارشان فرق میکند.حالت ها را با اسمشان برای هر کس جدا جدا حفظ کرده ام. برای همین است که وقتی گاهی ساکتم ودر ارامش عنمیق و خوشحال دوستانم فکر میکنند ناراحتم از چیزی. یا وقتی این اتفاق وسط بزن و برقص یک مهمانی رخ میدهد فکر میکنند از چیزی اذیت شده ام.فکر میکنم دیدن چنین چیزی برایشان عذاب اور باشد شاید کمی هم احساس گناه کنند.یا پیش خودشان عصبانی بگویند ولش کن همش داره ادا اطوار در میاره.راستش این است که میزان زیادی از شبانه روز را نیستم توی این جهان جای دیگری هستم چیزهای دیگری میبینم و میشنوم حتی گاهی میچشم و لمس میمکنم بیشتر اوقات سر کار باشم یا جای دیگر وقتی دچار ان جهان دیگر میشوم ذوق زده از پنج حسم حداکثر فقط لامسه ام کار میکند.جوابها را شکل همان سلام وعلیک و احوالپرسی میدهم و مرتب یک چیز را تکرار میکنم در جواب هر چیز.
وحالا این وضعی که برای خودم درست کرده ام اینکه سعی کنم سعی میکنم روز و شب صادقانه ترین تلاشهای تمام زندگیم را میکنم که اینجا باشم نه انجا بجوشم با دیگران بروم بیایم تن بدهم به این که بهش میگویند واقعیت. واقعیت جامعه واقعیت زندگی .دارد یک جوریم میکند که کلمه برایش ندارم نداشنتم راستش هرچه بیشتر اینها را حفظ میکنم کمتر میفهمم مرجعی برای فهمیدنشان ندارم فقط تکرار میکنم نگاه میکنم به دیگران و یاد میگیرم از اولش هم اینقدر حتی حرف زدن در موردش اسان نبود روزی که فهمیدم یعنی باورم شد ترسیدم ترسیدم از خودم باورم شد یک شکست خورده ام یک موجود غیر مفید و اضافی..بد بود هرجایم را مقایسه میکردم درست نبود جور در نمی امد . بدبخت بودم کلی این در و ان در زدم دست و پا زدم به این و ان نگاه کردم اما نشد بدتر شد تا اینکه یک روز سرم را زیر انداختم دوزانو روی رمین نشستم و گفتم چه میگویید التماستان میکنم بگویید هر چه باشد انجام میدهم میخواهم خوب بشوم معقول بشوم میخواستم معنای واقعیت زندگی را بفهمم خوب بود بهتر شدم بعد از مدتی دیگر دست و پا نمیزدم راهم را میرفتم و بعد کمی هم مزه موفق بودن را چشیدم من که نه ادمهای دور و برم ومن فقط حسی داشتنم که کلمه نداشت .
حالا مدتی است هر بار که این کارها را میکنم بیضه هایم درد میگیرد این کلمه خوبی است . مدتیست یاد گرفته ام وقتی جاییت درد میکند باید بروی دکتر.
ای دکتر دکتر مرا از این درد خلاص کن من نباید اینجا باشم. درک کن دکتر نمیتوانم وسط مزه انداختنهایم توی جمع ناگهان دست به بیضه هایم بگیرم و بمالمشان. نمیتوانم وسط خیابان ناگهان دست به بیضه گشاد گشاد راه بروم.نمیتوانم درست وسط واقعیت جامعه دودست و دوپایم را جمع کنم دور بیضه هاتیم و از درد به خودم بپیچم. این زشت است خیلی زشت است.من خیلی تلاش کرده ام برای اینکه زشت نباشد. خیلی باور کن دکتر نمیتوانم دیگر.بس است نجاتم بده دکتر نجاتم بده. قرار نبود اینطور بشوم...نجاتم بده.

2010-03-24T03:30:00.004+04:30

موتوری به سرعت از کنارم میگذرد و میان خیابان خالی کوچک میشود. سایه ام چهار تا میشود و دورم میچرخد پیکانی ساقی است.
سر کوچه پهن آشغالها و سگها و من و مگسهاست و اگر میان تنگی تیر آخر را نشان کنم شهر تمام میشود به دیوار سیمانی سپاه.سیاه.و باز برگردم از اتوبان ناتمام و برسم به خیابان خالی تا این که توی گوشم ارام زمزمه میکند تمام کند .به زبانی که نمیدانم . توی بن بست یک خانه مانده . باید بروم. نباید بروم. کجا بروم؟درست وسط یک بیابان خالی از ادم. زمین و اسمان یک رنگند و پا که بر ترک خاک میگذاری ترک میخورد و خورشید توی افق بغ کرده و اگر بر جای بلندی بایستی تمام جهان را میبینی ان دور اب هست و میریزد پایین آخر دنیا دیوار سیمانی کشیده اند. بعد از دریا. جلو تر که مار ها هم نمی ایند خاک سست تر میشود. باز هم جلو تر پاهایت بیشتر پایین میرود . جلو تر باتلاق است. بوی ترشیدگی میدهد بوی جسد های کپک زده. خورشید از افق تکان میخورد درست بالای سر باتلاق می ایستد. کمی که پایین تر بروم به حیاط خانه میرسم . تا نیمه فرو رفته ام دستهایم هنوز آزاد است و چند قدم دیگر با اتکا به چند استخوان که جلوتر توی خاک سفت قبل از من فرو کرده اند میتوانم بروم. هنوز تمام نشده هنوز دارد میخواند. از چند پله دیگر پایین رفته ام و جلوی اتاقم قفل شکسته را برمیدارم. سایه ام شکل حفره ای است توی زمین قبرستان که خانه مارهاست و دارد خراب میشود روی سرشان پا که میگذارم تا جلوتر بروم توی باتلاق با استخوان مردگان که پیش از من برای همین گذاشته اند . شاید اواز توی گوشم ناتمام نماند.دستها همیشه اخرند حتی بعد از خفه شدن. جلوتر نمیخواهم بروم ممکن است باتلاق همینجا تمام شود.دستهایم را میان گلها فرو میکنم و سعی میکنم پاهایم را تکان بدهم. سعی میکنم بفهمم که حالا دارم خفه میشوم این آخرین ثانیه های عمرم است باید برای زنده ماندن تلاش کنم من توی باتلاق افتاده ام. توی باتلاق اگر دست وپا بزنی پایین تر میروی و همه ادمها دست و پا میزنند تا بمیرند. من امده ام تابفهمم.پس باید دست و پا بزنم تا معقول تر جلوه کند تا موفق بشوم. تا جایی که دیگر رمق این کار را نداشته باشم. به شانه هایم رسیده و پاهایم دیگر تکان نمیخورند. خسته شده ام. اخرین تلاشم را میکنم باید شانه هایم را تکان بدهم . نا ندارم دیگر نمیتوانم. بقیه را باید باتلاق انجام بدهد. من برای زندگیم به اندازه کافی تلاش نکردم من هنوز موفق به غرق شدن نشده ام. من ادم بی ارزشی هستم. ادم نیستم موجود زنده نیستم . چیزی از غریزه بقا نمیدانم.
اصلا باتلاق شاید دیگر جا نداشته باشد. جا برای من.لباسهایم روی جارختی بوی عفن سیگار گرفته اند. فردا قرار است آخرین خانه را هم خراب کنند.فضای سبز بکارند.زانوهایم صدا میدهند. کاش امشب بتوانم بخوابم. پیش از اینکه این ترانه تمام شود. چشمهایم میسوزد.سپاه هنوز زمینهایش را به شهر داری نفروخته. سپاه برجهای بلند موریانه هاست توی اتاق من چسبیده به تاق.خوب بهشان چشم بدوز.

8و9

2010-03-20T03:55:00.004+03:30

آنی تو
آن کنایه مرموز
که در نهفت عشق نهان است
دانستنش ضرور
وگفتنش محال
تو... آنی تو.

از ما گذشت باید به ابر بیاموزیم
تا از عطش گیاه نمیرد

باید به قفلها بسپاریم
با بوسه ای گشوده شوند
بی رخصت کلید.
بیژن جلالی

نامه

2010-03-10T03:09:00.003+03:30

خدمت آقای راسکولنیکوف عزیز
سلام علیکم
پیشاپیش سال نو را به شما تبریک میگویم
اگر از حال ما پرسیده باشید- هر چه شما احوال بپرسید؟- حال ما خوب است وملالی نیست جز دوری شما.
نکش برادر من نکش.ببین من میدانم وضعت را،میدانم حالت خوش نیست ، میدانم شب سال نویی پول نداری، میدانم کرایه خانه ات چند برج عقب افتاده و صاحب خانه هم جوابت کرده، میدانم دلت گرفته و حال حوصله هیچ تنا بنده ای را نداری ، نشستی کنج خانه ات داری با خودت حرف میزنی و چند دقیقه یکبار هم با خودت دعوایت میشود میروی آن شمشیر پلاستیکی را از روی دیوار بر می داری میگویی با همین شمشیر دو تکه ات میکنم ها. حتی می دانم کلاهت سوراخ است و لباست وصله وصله و پاره و پا که از در بیرون میگذاری میترسی یکی ببیندت بخواهی سلام علیک کنی. می دانم از همه آدمها بدت می اید میترسی از ادمهای توی کوچه تان که چپ چپ نگاهت میکنند. میدانم تا شب توی کوچه ها پرسه میزنی تا اخر شب بسشود بیایی خانه تان چشمت به چشم طلبکار ها نیفتد. به چشم پیر زن صاحبخانه.که هی بهش بگویی برایت جور میکنم جور میکنم. از کجا جور میکنی تو؟ می دانم از این درغ گفتن ها حالت دارد به می خورد از خودت.میدانم تو هم ادمی تو هم حق زندگی داری نباید . .
مجبور بشوی جلوی هرکس و ناکسی هی چرت و پرت به هم ببافی آدمهایی که به نظر تو ارزش سلام کردن هم ندارند.
میدانم خیالبافی روزهای خوب هم دیگر به دردت نمیخورد. میدانم صدای خودت را از ته چاه با دعواو عتاب میشنوی.میترسی چشمت به چشم خودت هم بیفتد. میدانم صبح تا شب فکر می کنی چرا اینطور شد قرار نبود-خوب شاید قسمتت بوده-من که روزگاری کلی نقشه داشتم انتطار داشتم از خودم. ای تف به هر چه غرور و انتظار است. این را هم میدانم.میدانم پیرزن ربا خوار امانت را بریده صبح وشب و نیمه شب جلوی دراز نگاهش نمیتوانی فرار کنی.میدانم هی داری فکر میکنی چرا چرا؟
اما برادر همه اینها دلیل نمیشود پیرزن خفه کنی.خفه کنی که چطور بشود؟ببین حالا که پیرزن خفه نکرده ای حالت اینطور است وای به اینکه ادم هم بکشی میدانم انقدر چیز به هم بافته ای که فکر میکنی به بشریت خدمت میکنی.چون خودت را جزو بشریت نمیدانی . ببین خره می خواهی خودت را خر کنی باشد مختاری اما من را دیگر نمیتوانی میتوانی؟
آن بار هم همینها را بهت گفتم یادت هست؟ حالا میکشی خیر سرت بکش اصلا خوب میکنی میکشی. چرا بعد عذاب وجدان میگیری؟ تو وجدان هم مگر داری؟به خاطر فلانی بلند میشوی میروی منت کشی بدبخت خاک بر سرت.نا سلامتی ما هم ابرو داریم چرا اینقدر ابروی ما را اینور آنور میکنی؟خیلی خوب ، حالا چرا ناراحت میشوی. خوب شوخی کردم.میدانم درد داری درمان هم ندارد. میدانم من هم راهی بلد نیستم بهت بگویم خودت همه راهها را امتحان کرده ای.زندگیت شده عاقبت یزید دلیلش را هم نمیدانی.حوصله هم نداری بدانی. خوب باشد .
اینهمه غم وغصه ندارد باور کن. بیا یک اهنگ از این بابا کرمیها بگذارم برقصیم. قر توی کمرت خشکیده از این رقصهای مدل مردانه تازه یاد گرفته ام برای این وقتها به درد میخورد. رقصهای اصیل ایرانی تا غصه شکمت را هم نخوری.مثل یک مرد شکمت را باید بدهی جلو و دستهایت را ببری بالا و تکان تکان بخوری. مردانه اش مردانه است فقط کمی ادم شکل هیولاهای خنگ یک چشم میشود که عیبی هم ندارد کسی که نیست خودمانیم. باشد عزیز دلم این شب عیدی برایت چغند پخته هم می اورم درست میکنم .نخواستی اصلا چند وقت پیش ترشیش را هم انداخته ام. خیلی خوشمزه است مزه لواشک میدهد اصلا لواشک خوب هم میگیرم برایت لواشک انار.به یاد بچگیها که پلاستیکش را هم بجوی.بزرگ شده ایم دیگر نره خری شده ایم .با شکلات خرت نمیکنم.مثل دوتا ادم بالغ شب را فقط خوش میگذرانیم..یک کلمه هم با هم حرف جدی نمیزنیم یعنی میدانم نداریم که بزنیم میدانم اشتی نمیشویم میدانم اینهمه کهنه زخم را نباید نمکش پاشید.اگر هم هوس کشتن کردی میرویم بیرون یک گربه سیاه نشان میکنم اگر توانستی بگیریش بکشیش انوقت مردی پیرزن کشتن که هنر نیست.. رقص ایرانی هم دوست نداری مثل ان بار با هم از این رقصهای پاتیناژی میکنیم،یک دست و یک پایت باید توی هوا ول باشند یک لنگ و یک دستت هم توی بغل من میچرخانمت.تا سرت گیج برود.حالت به هم بخورد. افسردگی هم گرفته ای من رفته ام روانپزشک چند تا قرص داده قرمز و زرد و صورتی میرویم پیشش میگویم بنفشش را هم برایت بگذارد که دوست داری .خوب است میخابی صبح تا شب برای عید خوب است.خوب میشوی میدانم دوباره مینشینیم با هم کتاب میخوانیم. خیالبافی میکنیم.من میشوم علی بابا میرویم باهم جلوی غار تو میگویی سسمسی باز شو بعد هر چی خواستی ان تو هست. میدانی چقدر دلم برای اینها تنگ شده؟ آنوقت تو میخواهی بروی پیرزن خفه کنی.؟میدانی چند وقت است باهم نرفته ایم زیر باران راه برویم خوش باشیم؟ میدانی چند وقت است با خودت که شطرنج بازی میکنی جر نزده ای؟ اصلا میدانی چند وقت است دل سیر توی مستراح ننشسته ای؟میدانی چقدر دلم گرفته؟ چقدر دلم برایت تنگ شده؟ نکش برادر تو را به این سقف ترک خورده اتاقت نکش.
قربان شما
نامردی اگر بکشی

نامه خستوان(آنچه انسان به انسان میگوید)

2010-03-03T03:01:00.003+03:30

خشمگینی؟ تو تنها برگهای مرده را لگد میکنی و تنها صدای کلاغان را میشنوی بر شاخه های لخت.
دیوار ها را خراب کنی به خطر می افتی. اما این کابوس نرمیست. یکی ارام ارام دارد فتیله را پایین میکشد.
باید پارو نزد واداد. دیوارها نشان امنیتند. پشت دیوارها ارام بگیر.اینبار حقیقت خود به سراغ تو می اید.

چرا و چگونه 1

2010-03-01T02:50:00.003+03:30

یک روز از خواب بلند شدم وبی حوصله بودم. پس فکر کردم چکار کنم؟ موبایل بگیرم.تا حوصله ام باز شود.
کلی سر ذوق امدم و شروع کردم. سایت دیدن. بادقت میدیدم مشخصاتشان را میخواندم و توی یک برگه مینوشتم، بعد باهم مقایسه میکردم.و توی هزار تا فروم نظرهای دیگران را راجع به گوشی مورد نظر میپرسیدم.
. بالاخره توانستم 5 گوشی انتخاب کنم. و از میان 5 یکی شان شد گیس طلای رویایی من.خوب حالا نوبت خرید بود. مشکلی وجود داشت. پول نداشتم. پس دلشکسته شدم وبی حوصله. ومعجزه شد.
به این ترتیب فردا درست در اولین دقیقه بیدار شدنم، یکی آمد تو:
- سلام
- که هستی؟
- موبایل فروش
- چه میخواهی؟
- میخواهم موبایل چکی به شما بدهم. الان بگیرید یک سال بعد شاید پولش را دادید
- موبایلهایت زشت است.
- قشنگهایش را می اورم.
- سود زیاد میکشی
- کمش میکنم
- کله ات کچل است
- مو میکارم
- پوزت یوری است
- عمل زیبایی انجام میدهم
- عمل زیبایی فایده ندارد، تازه دماغت هم بزرگ است. موبایل نمیخواهم.

چرا؟؟؟ من که موبایل میخواستم پس چرا نخواستم؟
همانجا به یک درک علمی رسیدم: سیگار ضریب هوشی ادم را پایین می اورد. نورونهای مغزم احتمالا توی دود خفه شده بودند. بنا بر این خبر موبایل خواستنم هنوز به مغزم نرسیده بود.
باید یک انتخاب بحرانی میکردم. یا مغزم یا موبایل. چون هنوز یکی از سلولهای مغزم زنده بود مغزم را انتخاب کردم.
- موبایل من که ایرادی ندارد خیلی هم خوب است. خیلی هم دوستش دارم.
موبایلم واقعا خوب بود. یکی از افتخارات زندگی من داشتن این موبایل سونی اریکسون است. که مثل تانک محکم وبه درد بخور بوده تا حالا.چند بار توی بونکر سیمان افتاده، چند بار کامیون از روش رد شده. یک بار هم محض امتحان دادم چند کارگر با ارماتور محکم بزنند توی سرش.
آخ نگفت. یا اگر هم گفت من نشنیدم. اسطوره شده برای خودش.دیگر بعد از این چند سال واقعا حق اب و گل داشت در زندگیم. همه کار برایم میکرد آهنگ میگذاشت. حرف رد و بدل میکرد. حافظه اش خوب بود. توش مشق مینوشتم.صبحها یک ساعت تمام زنگ میزد وبالا پایین میپرید تا بیدار شوم. برای لحظات وخیم از ان فیلمها در خلوت و تنهایی وغیره. تازه اخیرا تخته گوشت هم شده بود روش سبزی و پیاز خورد میکردم.چند بار هم قاشق نداشتم باهاش رب ریختم توی غذا.
به نظرم ناراحت شده بود از این کارم میخواست تا اخر بماند میخواست من موبایل نخرم خوب من هم نخریدم دیگر. اما فکر کنم خیلی خیلی ناراحت شده بود.
درست 3 روز بعد کاملا از کار افتاد. اول حافظه اش سوخت. بعد جوی استیکش از جا در امد و افتاد. بعد یک قطره اب رفت توش و تمام دکمه هایش سوخت. بعد هم خود به خود ال سی دی اش خورد شد و ریخت زمین.
با یک حساب سر انگشتی متوجه شدم توی این 3 روز انقدر سیگار کشیده ام که ان یک سلول هم بسوزد. بنا بر این مثل یک ادم بی کله هجوم بردم سمت اقای موبایل فروش.
پس یادم رفت جا خالی بدهم، لنگه کفش موبایل فروش خورد توی سرم.
و من یادم امد لنگه کفش در بیابان نعمت بوود و نعمت موبایل فروش بوود ومن موبایل میخاستم میخاستم میخاستم میخاستم...

دیالوگ

2010-02-25T01:46:00.000+03:30

دیالوگ
ادمها در کره زمین کلا نیستند. جای دیگری هستند و اسمهایشان با ما فرق دارد.

وشته (voshte):
میگه غرب حاضره به ما بمب اتم بده!!!یعنی خدا وکیلی نباید رفت این ادمو اینقد زد تا جونش بالا بیاد؟
کملا(komla):
نه دیگه.
وشته:خوب بله من که بهش دس نمیزنم ای کثیفه ولی یکی جدا نباید به این بگه یکم فکر کن بعد حرف بزن؟
کملا: نه دیگه
وشته: چرا چرت و پرت میگی .یعنی فیلم کوی دانشگا رو ندیدی؟یعنی هر کاری دلشون خواس بکنن بعدهم بگن اینم فیلمش ما نبودیم اون یکیا بودن؟
کملا: نه دیگه.

میرود ولی تایید طلبیش راضی نشده برمیگردد. شاید کمی هم ترسیده.
وشته:یعنی بمب اتم که حرومه نداشته باشیم بهمون میدن هم نمیگیریم.ولی یعنی درسته فن اوریشم نداشته باشیم؟
کملا: نه دیگه
وشته:یعنی درسته دشمن اینقدر پول خرج کنه برا فریب خورده ها که ما رو شکست بده. ولی به خودمون پول نده که داریم خودمونو شکست میدیم؟
کملا: نه دیگه
وشته: ایول دمت گرم چون کارت خیلی درسته میپرسم؟ یعنی درسته من اینقدر فکر میکنم حرف میزنم یکیم پیدا نشه تایید کنه بگه افرین تو راس میگی؟
کملا: نه دیگه

p,c

2010-02-21T02:47:00.000+03:30

قصه طولانی و وخیم است و جایی برای رثای عشق نمی ماند.
قصه طولانی و بلند نیست، خسارت عظیم وغیر قابل جبران است.
قصه هرچه هست، شهوت یک لحظه خراب کردن تمام پلها را با هیچ چیز عوض نمیکند.و امید دوباره ساختن همان پلها را
چراغهای رابطه کم نورند، چراغهای رابطه دلگیرند. چراغهای رابطه جز نور حسرت را کورند.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
وقتی راه افتادم، ابر سیاهی آسمان را پوشانده بود .
وقتی میان راه به تردید افتادم، نسیمی شروع به وزیدن کرد.
وقتی به ادامه رفتم باد تندی وزید و دانه های باران به باد پراکنده بودند.
وقتی رسیدم رگبار تندی تا اخر رسیدن به سنگینی بر سرم میبارید .
وقتی بیرون آمدم آسمان صاف بود و شفاف. من اما آرام میگریستم، من اما ارام میدویدم. من اما....

آدم خوب

2010-02-12T02:27:00.000+03:30

دوست دارم این زندگی را . آدم خوبی است. همان موقع که توی عوالم خودت سوت زنان داری کنار پیاده رو راه میروی.دست میزند سر شانه ات میگوید ببین عمو شما یکم اشتباه وایسادی.
آدم خوبی است، این ترم کلاس فوق العاده گذاشته برای ما.کوزه گری یاد میدهد. عمرش را کوزه گر بوده. سوتک هم گاهی میساخته اما حالا فقط کوزه گری یاد میدهد سوتکی نمیدهد.میگویند کارش هم خوب است. اما خودش می داند ما هم میدانیم خیلی جدی نیست توی این دوره و زمانه کوزه می خواهم برای سر قبرم؟ قبر که نه البته زندگی است این اقا.
پس کوزه گری یاد میدهد محض خنده. فقط محض خنده.خودش هم میگوید ما هم میدانیم خوب. تنها چیزی که داریم همین است .اما درسهایش سخت است عمدا سختهاش را انتخاب کرده میگوید خواب بودید عقب افتادید حالا فوق العاده گذاشته برسیم؟ میگوید میرسیم استعداد داریم و بلدیم بخندیم. بازی اما سخت است و رازش همین است. این نداشته باشی هیچ دیگر نداری. پس فقط محض خنده من میدانم راست میگوید. جدیتم سختگیریش احساس وظیفه ام تمام انچه میکنم برای همین است محض خنده.
دوستش دارم میگوید و میدانم من ساخته شده ام برای اینجا این زمان و این مکان. درست همینجا و نه هیچ جای دگر انهم محض خنده. زمین که میخوری اشتباه که میکنی عوضی که میروی، جدی است توی کارش و دقیق چون شوخی که نیست،دستش را رزوی شانه ات احساس میکنی اینطور وقتها.
دست میزند روی شانه ات میگوید، ای اقایی که اومدی تارکی روشن کنی، ای خانمی که اومدی تاریکی روشن کنی، پس چراغت کو؟ جا گذاشتی خونه؟ نخندی هیچی نمیگذره یعنی همینجا میمونی شوخی نکنی شوخی میکنن بات گریه کنی میخندن بهت.ببین عمو اونطوری که فکر میکنی جدی نیست، اینجا ایرانه، اینطوری که میگم جدیه. اول چراغ بعدا نماز.

پیاده

2010-02-08T01:16:00.000+03:30

صدا می آید
دلخوشی معنا ندارد
وقتی نا خوشی کتاب میشود
                                     اما
                                           صدا می آید
صدای پیاده رو صدای    پیاده         رو
                                                     پیاده. شو لطفا پیاده شو
                نمیشنوی؟

و تو چه می دانی تگرگ چیست.

2010-02-06T16:51:00.002+03:30

زمان دلتنگی جهان خصوصی میشود
ابرها برای من جمع میشوند،
دانه های تگرگ برای من میبارند،
خیابانها برای من خلوت میشوند،
آدمها به خاطر من سکوت میکنند،
راننده برای من اهنگ غمناکی میگذارد،
و صدای گریه زنی آرام از دور از زیر تنها به گوش من میرسد،
جاده بساطش را تا افق پهن مینکند وستاره درخشانی در دور دست میان خط جاده خاموش میشود،
و زمین آرام آرام به سر سرخ سیگار محو میشود دود میشود.
ودیوارها برای من بر می خیزند خیس و خسته ، بلند بلند بلند

وتو چه از جهان درون من میدانی جهانی که لمش میشود را چگونه نمیدانی؟
زمان دلتنگی تو آرام میمیری بی آنکه بدانی گیسوانت دیگر به باد تکان نمیخورند. چشمانت به هیچ جا نگاه نمیکنند. لبانت روی هم می افتد وپایین میآید، قلبت دیگر تیر نمیکشد صدای دویدن نمیدهد. دستانت تکان نمیخورند ودرد پاهایت از نوک انگشتان بیرون میرود. زمین از تو بیرون میرود و در زمان نیستی.
زمان دلتنگی.
زمان دلتنگی
زخمها دیگر درد ندارند
هیچ سیاهه انقدر دردناک نیست
هیچ شادی انقدر شادت نمیکند
تو با همه دردهای جهان یکی میشوی و درد همه جهان را درک میکنی
و جا کم می اوری و دلت تنگ میشود
و بیرون میپاشی قطره قطره شور و تلخ
تنها و با همه عمق جهان خاکی
و به وسعت تمام دریاهای زمین قرنها و قرنها میباری
آه زمین دلتنگ ترین جای جهان است گرفته ترین زمان جهان
اینگونه زمین میشوی و سرد برف میباری میبارد با تو تنها تو که عمق دلش یکی شده با تو زمین بیچاره زمین غمگین زمین تنها

به من هو من

2010-02-02T02:31:00.002+03:30

خاصیت بیابان را دیده ام بی رحم اما لطیف ، قدیمی و آشنا.
دوست تو و دشمن تو، همه کس و کار تو پدر و مادرت . بیابانهای ایران سرزمینهاییست برای
دیدن حقیقت و مانند خود حقیقت دست نیافتنی مرموز و پیشبینی ناپذیر و خشن.
از دروغ دریغ ندارد. هرچه بخواهی هست میشود میبینی باچشم و لمس میکنی بادست و میشنوی واضح وآشکار.
اگر پی حقیقت نباشی قیمت جانت را می پردازی. اینجا دروغ عاقبت مرگ دارد.یک لحظه غفلت کنی از دانستن یک لحظه آخر عمرت میشود. اینجا برای دروغ جایی نیست . میتوانی سرگردان باشی و سرگشته اما نمیتوانی دنبال حقیقت نباشی.
شوخی ندارد اما رند است رندانه شوخی میکند شوخی میکند اما با زندگیت
باید بهش بخندی و در بازیش سهیم شوی بازی سر زندگیت اگر بازیکن باشی
وگرنه زورش را به رخت می کشد خانه خرابت میکند ضجرت میدهد .
بیابان زمانی درازست ومکانی وسیع دریا را نمیدانم اما باید همینطور باشد
شبها گرگها و شغالها و کفتارها و روزها مارها و عقربها و کلاغهاو
گاهی هم دارکوبی روی تک درخت. باور میکنی و قوی میشوی و زندگی میکنی ما
ایطوریم.
ناامید کم میشویم عاقبت همان بیابان به دادت میرسد وقتی در اوج نا امیدی
چشم باز میکنی و میبینی هر چه دیدنیست انقدر سماجت میکند تا روحش را
بپذیری قبولش کنی و قبولش که کردی مهربانترین است دل ازش نمیکنی و ما این
خوب اموخته ایم امید را میگویم. واین استحکام پر ابهت را. ما همانقدر خوب
و پر ابهتیم. ما ایرانی هستیم فرزندان بیابانهای بزرگ ودریاهای کوچک
ورودخانه های خشک.
ایرانی ادم خوبیست اما خیلیها بدی در حقش رده اند.
روز ها داشته که از خانه امده بیرون و کله های دوستانش را دیده که سر کوچه
شان روی هم روی هم افتاده. تپه شده کوه شده. چشمان کسانش دیده در اورده
اند از چشمدان . خانه زندگیش دیده اتش زده اند برایش زبانها دیده از
قفا بیرون کشیده. اینها حرف نیست پدران ما بوده اند و دیده اند
و هر جای جهان باشی خاطرات پدرانت با تو هستند پدرانی که ادمهای خوبی
هستند کار زیاد می کنند بحران زیاد دارند و تحمل هم وغر کم می زنند و
امروزشان امروز است وفردایشان فردا . و حالا ما پدرانمانیم تا امید مضاعف
بیابیم وتحمل بیشتر داشته باشیم.
بیابان یادم داد باورکردن حقیقت را و پس زدن دروغ و توهم را. حقیقت را باید پذیرفت هر چقدر
بزرگ و سهمگین باشد چون هموست نجات دهنده ومهربان، پذیرشش برابر است با به
حقیقت در امدن جزیی از حقیقت شدن بزرگ شدن.

به من

2010-01-29T19:36:00.001+03:30

و منگلان چه خوب شتاب کردند
و در میانه به من
دش من
تراشیدند از مغز استخوان
که آهن کم داشت

بر سرشان می آید حالا تیر آهن سقفشان هم
بر سرشان می آید
گران میکنند ما ر ا طلا میکنند ما را
اینهمه که بر سقفشان آهن بودیم
کیمیا گرند اینها

روزی

2010-01-27T05:03:00.000+03:30

چقدر گذشته از آن روز ها که راضی بودم به خودم. چقدر دور شده از خودم.
هر چه میجنبی ساده کنی پیچیده تر میشود این سایه دیر پای عشقه ها و تنگنای دو را هیها و صدای محکوم کلاغها و این چاه ویل.چاهی با یک مشت ستاره ، یک سوراخ جوالدوز و یک شهر آدم کبود و دیوار بلند شیشه ای ،آرزو های نوک تیز و کله های مناره شده ، چشمهای ترکیده، رنجهای نرم،عادت های لش، و مرگ نا به هنگتم مانند توهین کودک سراسر افق، اشتباه های رگه رگه ، رودخانه های علاف، سجده های کلافه، قربتهای منگوله دار، دریای ندیده دریای ابی دریای بزرگ دریای نرم دریایی که میپوشم دریای گشاد دریای درست بهنگام دریای دور دریای قشنگ دریای خوب خوب خوب خوب نیز میمیرد میمیرد نیز می می می می می می می می......................

[Caption]

سال خوب

2010-01-26T02:03:00.002+03:30

زیر خط فقر روی خط هجوم گلوله وتهدید
پشت خطوط دشمن

سال بد
سال باد
سال اشک
سال شک
سال روزهای دراز و استقامتهای کم
سالی که غرور گدایی کرد.
سال پست،سال درد، سال عزا
سال اشک پوری سال خون مرتضا
سال کبیسه
زندگی دام نیست
عشق دام نیست
حتی مرگ دام نیست
چرا که یاران گمشده آزادند
آزاد وپاک....
من عشق را در سال بد یافتم
که میگوید» مایوس نباش« من امید را در یاس یافتم
و هنگامی که داشتم خاکستر میشدم
گرگرفتم.
زندگی با من کینه داشت
من به زندگی لبخند زدم
خاک با من دشمن بود
من بر خاک خفتم
چرا که زندگی سیاهی نیست
چرا که خاک خوب است.
من بد بودم اما بدی نبودم
از بدی گریحتم
ودنیا مرا نفرین کرد
وسال بد در رسید
سال اشک پوری سال خون مرتضا
سال تاریکی.
و من ستاره ام را یافتم
من خوبی را یافتم
و شکوفه کردم
«احمد شاملو»ب

جویندگان

2010-01-15T13:10:00.000+03:30

می حواهم قصه ای را نقل کنم قصه جویندگان راه از چاه. ما چند تا بودیم. یک تا، دو تا، سه تا، چند تا. یک روز چشم باز کردیم و دیدیم در دنیا چیز هایی وجود دارد که بهشان میگویند راه، وچیزهایی که بهشان میگویند چاه. و ما باید راه را برویم و مواظب باشیم در چاه نیفتیم. ولی ما نمیدانستیم راه چه شکلی است. برای همین مجبور بودیم یکی یکی چاهها را امتحان کنیم. ولی ما نمیدانستیم چاه چه شکلی است بنا بر این وقتی توی چاه می افتادیم فکر میکردیم در راه هستیم . وچون بهمان گفته بودند راههای خوب سخت تر است . هر چه بیشتر توی چاه می افتادیم یا توی چاله و هر چه بیشتر دست و پا و سر ومغزمان خورد میشد بیشتر فکر میکردیم راهمان بهتر است راه درست میرویم درست تر از همه. ولی یک روز دیدیم راه درست همه اش عذاب است ما خیلی عذاب میکشیدیم و واقعا دیگر جای سالم برایمان نمانده بود ولی فکر میکردیم یعنی بهمان گفته بودند خواستن توانستن است برای همین باز هم راه درست را میرفتیم . ما رفتیم و رفتیم اما به هر حال به جایی نرسیدیم ولی بهمان گفته بودند وما هم باور داشتیم که راه درست خیلی طولانی و سخت است . یعنی چون سخت است طولانی به نظر میرسد والا ما مگر چند سالمان است؟ ذست آخر یک روز وادادیم و عقب نشستیم و گفتیم راه راست نخاستیم ما همان راه کج را میرویم. از راه راست بیرون آمدیم ولی ما نمیدانستیم راه کج چه شکلی است بنا بر این سعی کردیم که بهمان خوش بگذرد ولی ما نمی دانستیم چه طوری بهمان خوش میگذرد بنا براین سعی کردیم با خرابکاری شروع کنیم وما بهمان خوش میگذشت. گفتیم همانجا که هستیم میمانیم و اول همه چیز را خراب می کنیم و هر چیزی را که فکر می کردیم تا حالا به دست آورده ایم خراب کردیم و ما تنبلی کردیم وراه نرفتیم و ما کلی کار بد انجام دادیم و ارام ارام گفتیم که راه درست همین است این می شود زندگی خوب چون از اول ما دنبال زندگی خوب بودیم. ولی ما نتوانستیم چون مرگ بهمان نزدیک شده بود و ما نه می دانستیم مرگ چه شکلی است نه می دانستیم زندگی چه شکلی است. ولی بهمان گفته بودند هر کی بهش خیلی خوش بگذرد اگر بمیرد خیلی بد است و بیچاره می شود پس ما فکر کردیم الان مرگ بهمان نزدیک شده. ولی ما نه راه پس داشتیم نه راه پیش چون کلا توی چاه بودیم.پس ما شروع کردیم به دست وپا زدن . بعد ها ما شرح حالمان را به شما گفتیم وشما گفتید چرا از عقلتان استفاده نکردید. ولی ما نمی دانستیم عقل چه شکلی است الان مدتهاست ما در یک وضع خیلی پیچیده داریم دنبال عقلمان میگردیم. .

خارجی

2010-01-11T05:16:00.000+03:30

من در آمریکا زندگی میکنم. به وقت امریکا میخوابم، به وقت امریکا بیدار میشوم.تو تازه از ایران راه افتاده ای، نه خیلی وقت است.از لندن هم رد شده ای الان اگر اشتباه نکنم باید توی کشتی روی اقیانوس ارام باشی یا اطلس.اینجا در ناف نیویورک، یکی دست کرده پارازیت انداخته روی صدای امریکا و بی بی سی، خاک بر سرا اینجام دست از سرمان بر نمیدارند.نمیدانم گوگل دقیقا کجاس ولی خرابه اینجام خرابه. میگن هرچی به گوگل نزدیکتر باشی،انتن دهیش کمتر میشه. ولی فردا میرم شکایت میکنم ازشون، یعنی چی دارم پولشو میدم.خدا یاری کنه خسارتم ازشون میگیرم.هرچند اینجا متروکست هیچکس تو خیابونا نیست. تازه روز ندارن که همش شبه. فکر کنم جزو قطب حساب میشه.الان تو شش ماه شبشه. کلوپ شبانه هاشون هم روضه میذارن شام میدن. حلاصه نظر من رو بخای نیا هیچ فرقی نداره. اینجام عین همونجاس. میای تو غربت چیکار. غربت هم خیلی بده تو الان نمیفهمی من چی میگم. آره خبری نیس اینجا اونجا لااقل ایرانو داری. مام اینجا همش ایران ایران میکنیم. وطن وطن . هیچ جا وطن آدم نمیشه. اینجا مثل افغانیا بات برخورد میکنن، شب بری بیرون فکر میکنن خارجی هستی میزننت تازه بهت هم میگن اجنبی اومدی چیز بنویسی رو دیوار مردم؟ خلاصه یه دو روز شبا زود بخوابی حل میشه. منم دارم بر میگردم. فقط بلیطامو هر چی می خورم ، بدتر میشه باید بیشتر بمونم. اگه یه چند تا قرص خوب پیدا کردی به من هم بده. راستی لندن چطور بود؟ خوش گذشت؟راستی به کسی نگو بر گشتم. بچه ها ناراحت میشن میگن خا ک بر سر ...گشاد. پدر مادرم هم که دیگه هیچی . نه که خیلی وقته ندیدمشون. یهو ذوق زده میشن. آره از اونجا نامه بنویس حالا تا برگردم.قربان شما، از ناف امپریالسم خاک بر سر- نیویورک- در سبزه.

هفت رنگ است زیر هفت اورنگ نیست بالاتر از سیاهی رنگ

2010-01-09T05:10:00.000+03:30

اگر بهشت روی زمین باشد من تا ابد گریه میکنم

گریه کنان تمام بیابانهای زمین را میدم

چشمانت بهشت من

چگونه از غصه دق نکنم وقتی چشمانت را غمگین میبینم

وقتی تنت بوی مرگ میدهد

وقتی یک لحظه ابدیت نیست

وقتی میدانم هر لحظه بهشت را به دست خودم از دست میدهم

تمام تاریخ را گریه کنم تمام زمین گریه هایم بشود

خالی نمیشوم نمیشوم از این غصه

زمین را نفرینی ابدی میفرستم

میشوم خورشید و تمام زمین را میسوزانم

میشوم سایه تاهمه زندگان به سیاهی ابدی دچار شوند

آه خدایا به من حق بده چنین کنم

اگر زمینیان غصه مرا دریابند چون من زمین را هزار بار خاکستر میکنند

چون من اشک ریزان تمام بیابانها را میدوند

وچون من تمام عمر سیاه میپوشند

سیاهی به طول تمام تاریخ

اه خدایا دیگر هیچوقت بهشت را روی زمین مگذار

خدایا چشمان من مال تو چشمان او را از من مگیر

ای زمین استخوانهایم مال تو هزار بار تکه پاره اش کن هزار بار خاکسترم کن هزار بار ....

هرچه دادنیست میدهم هرچه گرفتنیست میگیرم بوده ونابوده میشوم گریه و خنده میشوم میدوم مینشینم

هرچه بگویی میکنم هرچه، اورا از من نگیرید نستانیدش

خدایا اگر بهشت روی زمین بود زمین برای ابد نفرین میشد

تمام سیاهیهای بین کهکشانها کم بودند برای این غصه

اگر بهشت روی زمین میمرد وستارگان خود به سیاهچاله ها میرفتند وسیاهچاله ها از وجودشان بیزار میشدند

وبیزاری همه هستی و همه زمانها را در بر میگرفت

اه خدایا بهشت را همان بعد از مرگ نشانمان بده لطفا خواهش میکنم

آه خدایا به این موجودات کوچک رحم کن ما تحمل بهشت را نداریم باور کن خدا هیچکس توانش را نخواهد داشت

اگر بهشت روی زمین باشد جهان برای ابد سیاهپوش خواهد شد تا ابد شرمسار از ذات زشت خودش تا ابد تاریک

نه درصد خزر ، پاداش مبارزه با دشمن فرضی

2009-06-27T03:51:00.000+04:30

همه ما ایرانیان در تاریخ معاصر و کتب تاریخ درسی و عمومی ایران معاهدات ننگین ترکمنچای و گلستان را به تلخی به یاد می آوریم که در طول پادشاهی سلسله بی لیاقت قاجار بر ملت غیور ایران تحمیل شدند و در طی آن مناطق وسیعی از نقشه ایران جدا شدند. و شایان ذکر است در اغلب موارد کارشکنی و سرسپردگی دولتمردان و سیاست بازان وقت تسهیل کننده این ننگ و داغ جاودان بود . پس از آن بار دیگر ملت بزرگ ایران در دوران ستمشاهی پهلوی دچار ننگی دیگر شد و آن جدا شدن جزیره بحرین از گربه ایران بود. اما در سی ساله اخیر به دلیل مشکل و دشمن تراشیهای بی مورد حاکمان ایران ، کشور ما مورد تعرض نظامی و تحریمی بیگانگانِ منتظر فرصت و گزک ، قرار گرفت . در ابتدا با توجه به وجود دلیل منطقی برای دفاع از کشور و با استفاده از روحیه سلحشوری مردمان ایران زمین و حمایتهای مردمی از حاکمان ، نیاز شدیدی به خارج برای حفظ و صیانت از نظام سیاسی وجود نداشت ؛ لیکن رفته رفته با شیوع عادتهای اشرافی در هیأت حاکمه و فاصله بسیار میان مردم و حکومت و کمرنگ شدن حمایتهای مردمی از نظام سیاسی ( که خاص این نظام نیست و به جرأت می توان گفت تمام انقلابهای طول تاریخ بشر دچار این انحراف از معیار شده اند) نیاز به وامگیری معنوی و امنیتی از خارج بشدت احساس شد؛ تا جایگزین پشتوانه عظیم مردمی در دهه اول شود. در این بین با توجه به شعارهای اولیه انقلابیون و دشمنی با دو سوی عالم که تحت لوای شعارهایی چون نه شرقی - نه غربی بروز می نمود، هیات حاکمه دچار نوعی رو در بایستی با مردم برای دست دادن با غرب شد. و با استفاده از فراموشی تاریخی اذهان ملت ایران،‌ دوباره فرصت دوستی و بده بستان با شرق پیش آمد. مصروف کردن فکر واندیشه و تمام توان مادی و معنوی کشور برای درگیری با دشمن فرضی که بارها از زبان رهبران نظام تکرار می شود ، دیگر جایی برای رشد و پیشرفت و ترقی در جنبه های مدنی زندگی اجتماعی ، سیاسی و اقتصادی مردمان ایران باقی نگذاشته است و آشفتگی، دلهره و نگرانی پیوسته و همیشگی مردم را از آینده کشور به ارمغان آورده است . و در این میان چه کشورهایی که از این وضعیت استفاده و سوء استفاده کرده اند که در ذیل به اختصار آنها را مرور می کنیم :
- روسیه دوباره تزاری شده : با استفاده از حربه ایران به امتیاز گیری و باج خواهی از دنیای غرب پرداخته و مرتباً به شل و سفت کردن روابط با ایران به تنظیم شرایط معاملات خود با جهان غرب می پردازد. و در سوی دیگر با اظهار حمایت از جمهوری اسلامی در نزد حاکمان ، مرتباً به باجگیری از ایران می پردازد و کالای یک دولاری خود را با منت به چندین دلار می فروشد. شاهد بارز آن نیروگاه اتمی بوشهر است که بیش یک دهه، به قول کشتیگیرها، بُز کِش می شود.
- چین کمونیستی : که علاوه بر بازیها و دغل کاریهای اشاره شده فوق ، اقتصاد بینوای ایران را گوشه رینگ گیر انداخته و ناجوانمردانه در اِزای ایجاد نرمش در لحن قطعنامه های شورای امنیت ، اجناس بنجل و دست چندم و بی کیفیت خود را سرازیر بازار ایران می نماید و در گرو کشی های سیاسی و منطقه ای ، خود را به بازار اقتصاد ایران تحمیل نموده است.
- کشورهای ریز و درشت عربی و رژیم اشغالگر اسراییل : این کشورهای زنگار گرفته طاغوتی نیز با استفاده از حربه و لولوی ایران به مظلوم نمایی گسترده در سطح جهان می پردازند و مرتباً به اخاذی و باجگیری از غرب و شهروندان خود می پردازند. و حتی در صحنه داخلی از حربه ایران برای سرکوبی مخالفان خود(شیعیان) به بهانه حمایت از جمهوری اسلامی، سوء استفاده می نمایند که بعضاً هیچ ربطی به ایران ندارند.
- ترکیه ، هند و پاکستان : که آشکارا و رسماً پس از انقلاب 57 ، جایگزین ایران مقتدر در معاملات و معاهدات منطقه ای شدند و در تعامل مثبت با دنیای غرب، و با استفاده از فرصت مشغول ماندن حاکمان ایران در ورطه دشمن بازی ، چهار نعل به سوی رفاه و تمدن و دمکراسی می تازند و گاهی با نیشخند به ایران می نگرند.
اوصاف ذکر شده فوق فقط کمی از ضرر و زیانهای وارده به ملت ایران طی چند دهه گذشته است که بغض را در گلوی هر ایرانی شریف می پروراند. حال هم نوبت به دریای خزر و آب و منابع بیشمار آن رسیده که بر خلاف معاهدات پیش از انقلاب که سهم پنجاه درصدی ایران و اتحاد جماهیر شوروی را به طور مساوی شامل می شد ، پس مانده ای از این قرارداد به اندازه یازده درصد نصیب ایران شده که توافق بیست درصدی پیشتر را نیز لوطی خور کرده .

به نقل از ملک سلیمان

غلیظ

2009-01-07T02:29:00.000+03:30

غلیظ
چون حجم توهم هستی
وتار
چون همه زمانها
دستانم از لمس دستانم عاجزند
کجایم من؟
در کدام گور خفته ام
که فقط شب میبینم
به کجا می گریزم در چاهی که ته ندارد
به عاقبتی جز مرگ ؟
بودنم را یاد ندارم
عاقبتی جز مرگ
غلیظ چون حجم توهم هستی و تار چون سرنوشت
پیدا نمی شوم
اعجازی نشانم بده بیابم

با رفتگان

2008-11-02T01:44:00.000+03:30

کفتار جوانمردیست ساقی
بر هیچ مانده ات سفید کفن میپیچد و
دلمه دلمه خون که قی میکنی
انگار هنوز زنده باشی
بهت نوید مرگ میدهد
سایه ای شده ام
بسکه بر مرگ خود
سیاه سیاه سیاه ...
چون خون گندیده
زمانه دورویی نیست
زمان هم روی ایستادن ندارد
شب را چون فراری صبح میکنم
بی آنکه یک دم چشم بر هم نهاده باشم
خسته ام
چون بی خوابی کشیده ها
با اینهمه
کفتار جوانمردیست ساقی
شبان یک گله دق شده
چراگاه کرمها

سیب آزادیت
گندیده
اینجا کبوتران در خون تپیده هم
کرم خورده اند

غم هجران

2008-10-03T01:02:00.000+03:30

من خرسم.حالا این را مطمینم من دارای اجداد خرس بوده ام خرسهای سیاه بزرگ.حرفهایی بوده اند از قدیم،حرفهایی که معمولا درستند،مثل ستاره های توی شهر میان اینهمه چراغ روشن، سر که بالا مینی میبینیشان این جبار است این دب اکبر، این دب اصغر، این عقرب است،به محض اینکه چراغها خاموش میشوند هیچدام را پیدا نمی کنی و عظمت این آسمان لرزه بر اندامت می اندازد، مشتی از دنیای بزرگ وکوچکی تو. توی تاریی حرفهای درست قدیم گم میشوند. توی تاریکی حرفهای درست قدیم فایده ای ندارد. وقتی توی تاریکی ایستاده باشی. ظلمات با هزار هزار مشکل کوچک وبزرگ و ترس زیاد از عظمت وتنهایی والبته حقارت انسان. اینطور میشود که توی تاریکی دلم میخاهد بخابم وچند سال است حالا که اینطور شده، پاییز ها عجیب حس رفتن دارم. همه چیز را دانسته ندانسته رها میکنم و میروم. میخواهم بروم. بی انرزی ولاقید قدمها را برمی دارم. اول فکر کردم باید مرغ مهاجر باشد ولی دیدم واقعا که نمیروم . در نهایت هرجایی همانجاست هرجا بروم فرقی با جای قبل ندارد . من فقط میخابم. بی حس می شوم وتوی خاب تلقین میکنم به خودم که دارم میروم جایی که دوست دارم آنجا باشم. آری خرس تمام پاییز وزمستان را میخابم اجدادم بدون شک خرس بوده اند. خرسهایی بزرگ وسیاه به رنگ تاریکی. هفت رنگ است زیر هفت اورنگنیست بالاتر از سیاهی رنگتوی خاب راه میروم، میروم نار دیوار خراب کاهگلی وسط بیابانهای کاشان اینبار، در دل شب توی سبد مینشینم یه انتظار سیمرغ یکی دوساعت بعد سیمرغ پیدا میشود،سبد را بر میدارد و...آهوآرزوی چال کردن همه صبحها زیر کوهی که انطرف حالا شده معدن سنگ رحیمی ، را به گور میبرم .تنهایی مصیبت است وخداوند صاحب عزای اینهمه مصیبت کاش زبان باز میکرد میگفت برای چه؟ تا اینهمه وقت و بی وقت توی رویش برنگردم.اینهمه برای چیست واقعا چرا؟ که شبها ما را برگرداند پیش خودش و صبحها بیاورد بگذارد سرجایش. یکبار نشد توی بعد از یک اتفاق از زنده بودنم خوشحال شدخه باشم ندیدم در خودم شوق زندگی کردن را . اینکه زنده ام ودارم لذت میبرم چه خوبی دارد چیزی که یک لحظه بعد یاد آوردنش هم میشود دلتنگی و عذاب اینهمه گل ودرخت زیبا که چند روز بعد ازشان هیچ اثری باقی نمیماند . که حالا اینجا غلط زیادی بکنیم و گه زیادی بخوریم یا نخوریم وآنطرف دمار از روزگارمان در بیاورند و ننه بابایمان هم نتواند به دادمان برسد .که اینجا هم البته نمیتوانند. برای چه اینهمه چرا واقعا؟ که یکی این وسط بگوید وای چه خوب که اون دنیا نیست. هه؟ اگر من گفته ام روز ازل که حالا پشیمانم چه باید کرد >تورا جان هرکی دوست داری عوض کن برنامه را . اصلا نبوده ام نیستم نخاهم بود بهتر نیست؟ خودت هم راحتتری بردار برگردان، ،هیچ هیچ بهتر است از همه چیز هیچ